در آسمان سرد کوبانی

ستارگان آنرا

چیده اند با خون

روز‌ها و شب‌ها از ستارگان

بر چهره‌ها می‌چکد خون

و

چشم مادران در انتظار ............

پر از خون

در تاریکی پنهان گشته اند

مدعیان روشنی

و مدعیان بهار

و مردانه می‌میرند

فرزندان کوبانی

آسمان سرد کوبانی

پر از ستاره است

پر بار است و آبستن خون

آبستن انفجار نور خون

جاودانه شدی کوبانی

ترا نیایش می‌کنم

و فرزندانت را ستایش

ستارگان خون بارت

از جنس کوبانی

آزادی تو

همراه تاریخ است

و ننگی که از دامن دشمنانت

هرگز پاک نخواهد شد

تو را آزاد خواهم کرد کوبانی

(حاکمی)

از ترس درد درد عشق
آفتاب را لگد نکن
این سایه‌های مست را
در سایه‌ها لگد نکن
رفتی‌ که مهتابم شوی
مهتاب را لگد نکن
از ریشه‌ها من مانده ام
بی‌ تاب را لگد نکن

حرف از تو شد ،تولد زیبای زندگی‌

نام تو گشت قصه رویای زندگی‌

از من گذر کند چه بسا خاطرات تلخ

این تلخی‌ از گذرگاه دنیای زندگی‌

شادی من چو زورق چشمان تو کبود

دریای خشک گشته ،ز احیای زندگی‌

باور نمیکنی‌ که ندارم دگر راهی‌

همراه عشق گشته در آوای زندگی‌

(حاکمی)

میجوشد از زمین ،اسید

می‌بارد از هوا ،اسید

و من اسید می‌نوشم  

 و  غرق شده‌ام در اسید

مایه ی زندگی‌ ،یک اقیانوس اسید

تا بجای زندگی‌

بمیراند

همه ی زندگان را...

(حاکمی)

شرمنده مکن جانا

این جان حقیرت را 

فکر است به یاد تو

در بند تو هست جانا

دل‌ که از آهن نیست

آهنی از دل‌ سنگ

که بر او

پتک بکوبند 

به آهنگ  بهار

اگر شکستم

بخاطر عشق تو بود

میبینی‌ که شکسته ام

و خرد شده ام............

تو

با شکسته‌هایم بازی نکن

درد شکستن از بی‌ وفایی تو

صدای چکاوک‌ها را هم می‌شکند

آرامم کن

فقط

با آمدنت

تو هزاران حرفی‌ 

که در او بوی شقایق‌ها نیست

قاصدک سرگردان 

و بجان آمده از با د نمور

تا به چسبد بر خاک

و به جان آید، از با د دگر

من هزاران حرفم 

با دلی‌ سرگردان

و خشکیده‌ به خاک

که تو در آن هستی‌ .

تو که دوری از من

آنکه نزدیکتر از ذهن  به من مینگریست

در غباری  گم شد

و  بدنبال گلی‌ تازه 

و  بهاری از  نو

این ترک‌های به خشک آمده از جان  مرا

که نشانی‌ از اوست 

به سپردش بر خاک

و رها کرد  دل‌ خسته

 و ویرانشده‌ام را

به روز  دگری

و آن روز نخواهد آمد

خواب سنگینی‌ که 

با مردن هم بیدار نمیشود

اگر می‌ترسیدم 

خودم را به خواب غفلت میزدم

از چشمان بسته من  

بترس

من زاده آتشم

آیا......................؟

خاکستر  خود را خواهی‌ دید

شریک

پلهای شادیی  را ویران نکن

رود خانه غم با شدت تمام

زیر پایمان 

با جاذبه  و کشش

 به ما مینگرد

پلهای شادی را ویران نکن

من و تو رهگذریم

شادی  ارث زندگی‌ است

و  در پًل شادی همه شریک

  و لبخند ها

ستون‌های پًل شادی  

ستون هاییکه

 سرمایه زندگی‌ اند 

پلهای شادی در قلب ما است

و قلب ما

پلهای شادی 

بی‌ پرده

بی‌ پروا

از دروازه های ذهنم

گذر کردی

خوانا نبود

عشقی‌ را که مینوشتی

شاید

در صبحدمی دیگر

بیدار بمانم

و تو همراه با د

و لخندی دیگر.........

گونه‌هایم را می‌گویم

گونه‌های زردم

که هرگز

بوسه‌یی با عشق را نچشید.

تا زردی خود را همچنان همراه داشته باشد

و امانتدار باور نکردنی رنگ زرد باشد

تا دیار آخرین..................

گونه‌هایی‌ که هرگز

با سیلی‌‌های سرخ کننده هم  خود را فریب نداد

و با خون عشق هم از سرخی، رنگی‌ نگرفت

گونه‌هایم را می‌گویم

که تو می‌‌بینی‌

ولی‌ 

رنگ دلم را..... نه

از گونه‌هایم زرد تر و بی‌ رنگترند

همان رنگی‌ که در گونه‌هایم  هستند 

چشمانم زردتر و بی‌رنگ‌تر اند

گونه‌های  آمده بودند که هرگز سرخ نشوند

و سرخ بمانند و سرخ هم بروند

گونه‌هایم  با بوی خوش عشق بیگانه اند

من و عشق وصله ناجوریم

و اما تو

با بوی خوش عشق 

گونه هایت

چشم‌هایت 

و قلبت را آتشین کن

از کویر  که گذشتم

ترا همراه بهار خواهم دید

خنده‌های شکوفه ها

با  من

در آرزوی لبخند تو

و منتظر آمدنت

همراه  با بهار

من و تو و شکوفه ها 

در شاهراه عشق 

قدم خواهیم زد

عمق خاکی که تو می‌‌گویی چیست

قصد رفتن به همانجا دارم

نشکن این دل‌ رنجور ز خود

 در گدایی خدا ، عشق تمنا دارم

درد دیوانگی من تنهاست

پایداری در عشق

کار دلهای خراباتی نیست

همه عاشق هستند

بر زمین خوردن من

درد و بیماری نیست

راه دل‌ را گویم

شده تبدیل ز دلتنگی‌ او

لانه ی چلچله یی

خاطراتم بی‌ او

خالی‌ از هرنفسی

اول بهار است

  و خورشید

گًل کامل آفتاب گردان است

نورش سبز و انرژی زاست

جوشش گلهای یخ زده بی‌ پرواست

و حالا بهار است

و من میروم  تا بهار شوم

و در سفره دلم سبزه و سنبل بکارم

رنگها را بهتر بشناسم

من  میروم  تا بهار کامل شوم

همراه  من بیا

تا گلهای بیشتر و با دلم

و شنیدن امید

 که تازه چشم  گشوده

تا آنجا

که جایگاه آرزو هاست

یادم نمی‌‌رود که تو با من چه کرده یی

با دام آرزو ، به بهارم چه کرده یی

کردی خزان ،همه ی امید آن بهار

با قلب عاشقم تو بگو، هان ، چه کرده یی

بس کن ، برو، که ندارم دگر دلی‌

با هر چه بود  ، در نظر و  جان،  چه کرده یی

هم آسمان گواه من است، هم زمین  و آب

ویرانه گشته دل‌، تو  با دل‌ و جانم  چه کرده یی

جوانه‌ یی بود که در 

انتهای باغ دلم کاشتم

ریشه یی نداشت

با نور و زندگی‌ هماهنگ نبود

اما

آفات عاشقش بودند

او را می‌‌مکیدند

او را می‌‌جویدند 

او هم عاشق آنها شده بود

تا پس مانده  شد

بیچاره باغ دلم

با این جوانه ها

عشقی‌ به سر آمد که سر از خود نه شناسم

دیوانه زنجیریم و خود نه شناسم

از دیر به میخانه روم بهر روخ یار

از بتکده عشقم و بی‌ خود نه شناسم

باران که به بارد به رخش در غم ایام

اشکش به رسد بردل و من خود نه شناسم

گلهای بهار از نفسش سرخ و سفید اند

با بوی تنش در دو جهان خود نه شناسم

گر حسرت عشقش به دلم زار به ماند

این عمر گذشت و ز غمش خود نه شناسم

انفجار ها
یا تیکه تیکه میکنند
یا کور میکنند
یا میسوزانند
و خاکستر
امان از انفجار عشق
که ترا
زنده بگور می‌کند
تا کور شوی و تیکه تیکه و  خاکستر

شقایق گًل عاشق هاست

از او لاله عاشق تر است

و من از  هر دو عاشق تر

و

زیر توده یی از سنگ و خاک

از سنگ انتظاری نیست

خدا کند باران بیاد

که من هنوز با خاک نفس میکشم

هنگام غروب که

خورشید اینگونه زرد و زار میشود

واقعا 

گنجشک‌ها حق دارند جای قناری بخوانند

و کلاغ‌ها نقش طاووس را بازی کنند

ارواح فقط در شب آرامش را بهم میزنند

و او همیشه

گدای یک لحظه آرامشم

می‌ تازند

حتا  حباب ها

و من منتظر گرد و خاک رهگزران

آنها 

 روی خاطراتم را 

 با هیچ پوشانده اند

سوختنم را می‌‌بینم

عجب یادی 

که از یادم نمی‌‌رود

خیابان دلم را  به نام تو نامگذاری کرده اند

و کوچه بن بست آنرا  به نام من

گم شده ام

 این خانه خرابه 

شماره هم ندارد

من

  یادگار روز‌های سرد بهاری ام

آن ارغوان یخ زده بر شاخه امید

آن سنبل شکسته ، به پای  ر‌ه گذری

آن  نرگس  به گًل ننشسته به دست با د

و رها شده از باور امید

بوی خوش اقاقیا ، پیچیده جای دیگری

در روز‌های خوشی  که 

آنجا بهاری است

اینجا بهار نیست

اینجا همه شکسته اند

اینجا زبان اشک بهار است

از تگنای  وجودم

آوای ارغوان  

بگوشم نمی‌‌رسد

از من نترس مرغ مهاجر

پیرا‌هن  دگری بر تن‌ من است

وقتی‌ نششته یی تو

بر دست و بال من

جان میدهی به من 

من چوبکم

من یک مترسکم

آرام باش  

از من نترس

من و سیگارم  تا اخر راه باهم هستیم

یعنی‌ تا آخرش

یعنی‌ تا اونجا که او انگشت منو بسوزنه

منم ًپک آخر و بزنم

میدونم هر دو 

با هم خاموش میشیم

جامی ز می‌‌ ،ز خمره هفت آسمان کشم

چشمان پر ز اشک خدا را نهان کشم

این جام را که سر بسر از باده پر کنم

دیوان،دیو را ز ستم این جهان کشم

خور شید را به نمایم شراب مست

میخانه را به دامن این کهکشان  کشم

بنشین کنار من و بنوش از شراب  ناب

شادی خویش را به رخ این و آن کشم

گرمی‌ این روزگار از من گذشت

سردی آن مانده همچون کوه و دشت

خالی‌ از احساس عشقم گشته ام

زندگانی‌ رفت و عمرم در گذشت

دائماً دل‌ در خرابت می‌‌، است

شاید هم انگور بودم بر درخت

مستانه باش همچو قناری  به بوی یار

بوی بها  در چمن زلف یار هست

من آفتاب لب بام یار خود 

او در بهار عاشق دیوانه من است

گاهی‌ دلم برای خدا تنگ میشود،

تنها نشسته است 

و گاهی‌  مسافر است

مانند آن غریب درون چاه

در بین آسمان و زمین 

 که ندارد کسی‌ دگر

 دائم  سراغ سوالی است

کو  مادرم،، کو پدرم

من را برادر  و یا خواهری که نیست

 یاور ی هم که ندارم 

مخلوق هم 

در موقع نیاز 

نه در شادی و خوشی

دنبال رفع نیاز اند

پس درد  را به که گوید.

گاهی‌  یواشکی ، بی‌ هیچ تعارفی

من لقمه یی از نان و شادی

برایش سوغات میبرم،

من لبخند  خدا را 

بار‌ها دیده ام

پس از شکست

گلبرگ‌های شکوفه ها ی خاطرات

پنهان شدند

در زیر خاکستر یاس و نومیدی

پس از شکست

تو پر پر شدی  برای ،من

چون سنگ تلخ  مذاب  خاطرات 

پس از شکست آمد

طوفان قبر‌های خالی‌ خاطرات

پس از شکست.....

همه‌چیز دنیا شکست

نمیدانم از دنیا چی‌ میخواستم که

باران که میاد با درد میاد،

آفتاب که میاد  با درد  میاد

بهار و تابستون که میاد  با درد میاد

پائیز و زمستان هم با درد و سر ما  میاد

به گٔل هم که نگاه می‌کنم  ناله درد چیدن دارد

آب از در آب شده  

آسمان هم از درد کبود شده

اونیکه میگفت دوستت دارم ،

از درد به من درد خیانت هدیه میکنه

دنیا شده برام درد  

بعضی‌ وقتا هم درد  بی‌ درمون

حالا هم رسوای دردم

میدونم که از درد هم خواهم مرد

این روز‌ها که 

توی کوچه‌های دل‌ خود گم شده ام

ناله‌های  قلب کوچکم رو 

که فریاد ،میزنند

نمی‌شنوم

فکر کنم که تو رو گم کرده باشند

نکنه 

که رفته یی 

ز پیش من 

و خودم نمیدونم

ریشه‌های  زیر خاک

گلها ایکه از ترس زمستان سر نکشیده اید

از خاطرات  دیروز 

یا حال امروز

یا دیر آمدن  فردا

حال مرا هم به پرسید

پس از سردی زمستان

به امیدی به گٔل نشستم

تشنه بودم

ابری آمد

بجای باران  

هدیه ‌اش تگرگ بود

باور نمی‌‌کنی‌

ولی‌ هنوز  داغ زخمش می‌سوزد

 و هنوز دردش جاری است 

من اشک خورشید را

روی زخم‌هایم میبینم

آنجا که نام وطن هست کبریاست، 

ورنه جهان بدون وطن خاک پر بلاست

آنجا  که روح من از زنده‌ها جداست

شاید که پیش پای خدا باشد و رهاست

آنجا که عاشق و معشوق میزنند

جام می‌،ز عشق که دریای کبریا است

سامان ندارد این دل‌ دیوانه  ام چرا

افتاده در شبی و هوا یی که آشناست

راه باریک  و نمور

پیچ تنها یی من

تاریک است

و من تنها

در صدا می‌‌ پیچم

تو کجا یی

که نجاتم بدهی

از سرما

مستانه گریه می‌کنم از دست روزگار

گر می‌‌، نبود  یار من از غم  سراب بود ،

حالا که جام تهی رنگ خون گرفت 

دیروز  جام می‌‌ام پر شراب بود 

جسم‌ها ناپاکند

روح سر گردان است

بین ما و من و تو

عشق پاکی خواهد

خاک آلوده آن بار گناه

در هوا رنگی نیست

گر غباری دارد

آن غبار من و تست

نور مهتاب به سر منزل مقصد  نرسد

گر که  ناپاک شود

آن یهودی که سرازیر شود از کوهی

و بکوبد سر خود را بر سنگ

و مسیحی‌ که یهودی است  به اصل

 و محمد که نصارا  بوده است

همه از سوی خدا یی   آیند 

که سر او سنگی‌ است

سر یارانش  سنگ

سنگ بارد از از سنگ

با د‌ها طوفان شدند و جویبار‌ها رود برکه‌ها دریا شدند و قطره‌ها اقیانوس چقدر دوریم از هم که هنوز ما نشدیم با لامپ سوخته ی عشق باز هم بگو عشق من (حاکمی)

چشم بینا ، دیده آاش جای خداست.هم وجودش هم نمادش انبیا است

نگاه فروش دل‌ می‌خرید در کیسه‌های خالی‌ وعده دل‌ با نگاه من به گروگان گرفته شّد در سوز عاشقی من صفحه یی ز درد خدا را خریده ام (حاکمی)

زمان را وزن کردم به سنگینی‌ انتظار عشقت نبود اگر چه مایه عمرم بود ولی‌ فراموش میکنم و انتظار ترا هرگز........ بگذار گذر عمرم را فدای وزن انتظار تو کنم (حاکمی)

خواب دیدم که خدا رخت عزا پوشیده است

من او تنهاییم

و به کنجی تاریک

سر بر شانه‌ هم

دلمان پر درد است

تا ابد

درد تنهای و بی‌ درمانی

او ز مخلوقً خودش

من ز معشوق خودم

بر شیشه  می‌خورم

داغ دلم تازه میشود

از درد باریدن

و افتادن

در جایی‌ که نیستی‌

آهسته میشوم

لبهایی خشک شده را

با د آهسته می‌‌برد

در جایی‌ که نیستی‌

بر شیشه می‌‌خورم

چون  پرنده  کور

از دور دیدمت

آهسته میروی

هم وزن خیالم

هر جا که نیستی‌