جامی ز می‌‌ ،ز خمره هفت آسمان کشم

چشمان پر ز اشک خدا را نهان کشم

این جام را که سر بسر از باده پر کنم

دیوان،دیو را ز ستم این جهان کشم

خور شید را به نمایم شراب مست

میخانه را به دامن این کهکشان  کشم

بنشین کنار من و بنوش از شراب  ناب

شادی خویش را به رخ این و آن کشم