عشقی‌ به سر آمد که سر از خود نه شناسم

دیوانه زنجیریم و خود نه شناسم

از دیر به میخانه روم بهر روخ یار

از بتکده عشقم و بی‌ خود نه شناسم

باران که به بارد به رخش در غم ایام

اشکش به رسد بردل و من خود نه شناسم

گلهای بهار از نفسش سرخ و سفید اند

با بوی تنش در دو جهان خود نه شناسم

گر حسرت عشقش به دلم زار به ماند

این عمر گذشت و ز غمش خود نه شناسم