بس کنید سوداگران عشق،عاشق پیشگی

از تمام پیکرم ،مانده است چند تا استخوان

طاقتم را نیست کردید و چه خواهید از دلم

خرمن پائیز آمد از بهار استخوان

شاهدم ،تنها دلم بود و یکی‌ دو قطره اشک

از همانانی که بودند ،نیست جز مشتی استخوان

بسته‌ام چشمان خود را بر مزار زندگی‌

این مزار دل ندارد ،روزنی در استخوان

مزدا