این با د غریبه  می‌خراشد جانم

بر خیز و بیا تا که شوی چون جانم

از بوی بهار و گل‌ نگردم سر مست

با بوی تنت همیشه من آرامم

هر دم که کنارتو نباشم در عمر

آن  دم  نبود ز عمر و من ناکامم

در این دیار خسته،،دلم به گل‌ نشسته

نگاه من پر  کشید،،نگو به دل‌ نشسته

افتاده برگ زردی،،از شاخه یی که جان داشت

هرگوشه یی ز رویام،،در سوگ دل‌ نشسته

سرما و با د پاییز،،سبزینه‌ها رو بردند

رنگین کمان  جنگل،،در آب و گل‌ نشسته

آن برگ زرد پائیز،، من هستم و روانم

آغوش تو بهشتم،،در قلب هل‌ نشسته

به تو می‌‌اندیشم

به تو چون رگهایم که در آن خون حیاتم جاری است

به تو پیوستم من

به تو چون روح در آنسوی زمانم هستی‌

با تو آرام شدم

همچو قویی که به پرواز وفا در بند است

با تو شاداب شدم

چونکه دیوانه تر از روح به کویت رفتم

به تو عادت کردم

همچو آواز قناری که به سویت رفتم

تا مرز نشکند و تو نباشی‌ کنار من

از کوره راه خسته به دریا نمی‌رسم

مرزی میان میکده ما نمانده است

می‌ نوشم از شراب ،ورنه به دنیا نمی‌رسم

این زورق شکسته و جامانده در سراب

فریاد کن که عاشقم ورنه به صحرا  نمی‌رسم

دریای زندگی‌ من دوچشم  سیاه  توست

چون عمق آسمان نگاهت به فردا نمی‌رسم

دستان عشق تو ،ٔپل امید گشته اند

تا در نهایت روزم ،بدان که به شبها نمی‌رسم

بر خیز  چون طلوع مهر و جانم نجات داه

ور نه‌ به آن بهشت تممنا نمی‌رسم

اکنون که دور فتادم به گوشه یی

تا لرزه‌های عشق نباشد که شیدا نمی‌رسم

این عطر عشق در دل‌ گل‌‌ها امانت است

جان مرا بگیر ورنه  که پیدا نمی‌رسم

گیرم که خوار و دربدر عشق گشته ام 

وردم تو گشته یی ،پس چرا به آوا نمی‌رسم

چشم خیال در سر من صد هزار شد

پر پر نگشته ،خشک  به گرما نمی‌رسم

دستان خویش را بال و پرم کن عزیز دل‌

بی‌ بال و پر بدانکه به آنجا نمی‌رسم

(حاکمی)

عجب دنیای زیبائی که خواب گل‌ مرا همراست

گلی‌ هستی‌  میان دوستان ،این گل‌ ترا همراست

از رنجش زمانه ببین رنگ  زرد من ،

پایزقلب من ، ببین که  همین‌جا نهفته است

برگی نمانده به سر شاخه‌های دل‌

با شاخه  ها ی سرد و،  پائیز درد من

آرام میشوم اگر اینجا  تو سر کنی‌

پرواز کن تو  به دل‌  دردمند من

پائیز و بعد زمستان و بعد بهار

رویای من  تو و... شبهای سرد من

چه میخندد لبان بی‌ ز بان من

چه مینالد زبان بی‌ لبان من

چه میگرید ز اشک غم نهان من

عجب دارم ز اشک شوق دلدارم

هوا پیچیده ،در مستانه  گلها

و نم نم نای می‌‌آید بکوی باز بال بلها

ز خشکی گلویم می‌سرایم راز سنبلها

عجب دارم چوو یخ در آفتاب ذوق دلدارم

عصایم از نی‌ فصل خزان پر شد

جوانی‌ رفت از دل‌ تا نهان پر شد

من از خود شاکیم این دل‌ زجان پر شد

عجب دارم ز مستی‌های سبز و طوق دلدارم

از بس  که آسمان به من و ما ستم نمود

خورشید را دو چهره، ز آغاز  کم نمود

آمد و غربت ما را نوشت و رفت

بر با د  داد و قامت عشاق خمّ نمود

نامی‌ ز عشق بر دل‌ معشوق و یار نیست

در این ستاره‌های بلا  جام غم نمود

کرنش نکرده دلم از یار  پاره شد

فریاد از زبانه ی آتش چو سم نمود

ای کاش به قلب تو مرا راهی‌ بود
ای کاش به مثل تو مرا ماهی‌ بود
خندان تو بمان شاهد گلهای بهار
از کوه وفای تو مرا کاهی بود