آنجا سفید پوش و یخ زده در انتظار  یار

گلهای آب همسفر  سرو سر بدار

فرشی سفید  چوو دریای عاشقی

افتاده زیر پا که ترانه شود بهار

شقایق‌ها همه خشکیده اند

همه ثابت قدم‌ها رفته اند

دگر یاری که برقولش بماند نیست

همه جا صحبت از پس دادن عشق است

سراغ دوست داشتن هم نباید رفت

که در حد تعارف‌های بی‌ معنی‌ است

من از گلهای پر پر گشته عشقم گذر کردم

و  گلبرگان عشقم را

با چشمان خیسم در خزان دیدم

و یاری را که عاشق بود گم کردم

و حالا

دیارم،دشت‌های بی‌ گل‌ و شعر است

فقط حرف است،بازی در زبان عشق

عجب طوفان و رگباری

عجب یاری

سر گلهای  نو پا را فروکنده است

عجب دارم ز ماه و آفتاب خویش

که تابیدن نمی‌‌دانند 

چوو من بودم و آن نو گل‌ 

میآ‌‌ن  دست‌های من در آتش سوخت

زمانه

لب‌هایم دوخت

چه عشقی‌ در سر من بود  

و چه عشقی‌

در سر آنی‌ که میداند و میخواند

همان جغدی ز صحرای وجود من 

که از درد ندانم‌ها نمیداند

سر هر شاخه یی خشکید  ه جنگل

دمی از زاغ می‌‌نالد

همین امروز ،جنگل‌های عشق من

در آتش سوخت

سکوت مرگ می‌‌آید

ز سوی جنگل عشاق

و جنگل سوخت از تک قطره‌های اشک من

و فریادی نمی‌‌آید

و شاید من  ز تنهایی

نمی‌ دانم که می‌‌آید