تو آن سرو بلند آوازه ی بی‌ انتهای ما

کجا رفتی‌؟

تو که رفتی‌

کجایند مدعیان هوادارت

در این جمعی که ما هستیم

تو که رفتی‌

به مظلومیت ایران پدر

به مظلومیت شاهان تاریخ و شجاع ما

تو که رفتی‌

که شاید

ما ز خواب غفلت ایران به پا خیزیم

تو که رفتی‌ 

بسی‌ امید‌ها رفتند

پناهی بوده یی در عمر کوتاهت

برای من ،برای  ما،برای ملت ایران

تو که رفتی‌

و ما ماندیم

سرگردان و آواره‌

میان مشتی از دیوان

در این تاریخ یخبندان

میان ملتی ویران

در این غربت

 در این زندان

سنگ جفای او به شکسته است شیشه را

آن شیشه یی که حاصل عشق از  وفای ماست

من از دیار سرخ شقایق نوشته‌ام با تو

تو از هوای سرد زمستان  نوشته یی با من

من از حکایت ایام زار خندیدم

تو از نماز شکایت نوشته یی با من

من از نجابت سرباز سنگری گفتم

تو از حجامت و خونش نوشته یی با من

من از نگاه عاشق دلهای زار می‌گفتم

تو از خزان و توانش نوشته یی با من

مرا ببخش در این فرصت کم عمرم

اگر نبود فرصت خواندن ،نوشته ات  با من

مشکلم بی‌دینی است

فکرم آزادگی است

سیم‌های   خاردار  

از باوری  در ذهنم  

مرگ سایرین است

مابقی انساننند

جان شیرین دارند

مرز دینداری ها

محو سایرین است....

من از آتش نمی‌ترسم

وگرنه سینه را جولانگه آتش نمیکردم

من از آتش نمی‌‌ترسم

وگرنه من که می‌دانستم این سوز  دل‌ خود را

من از آتش نمی‌‌ترسم

که می‌دانستم او اتشگه عشق است

و در آن شعله‌های عشق می‌سوزد

من از آتش نمی‌‌ترسم

وگرنه  روح خود را همچو خاکستر نمیکردم

من از آتش نمی‌ترسم

که دوزخ هم بدون تو سرشتم شد

من از آتش نمی‌‌ترسم

ولی‌ سوزانده‌ام را می‌شناسم

 در این ویرانه‌های دل‌ 

عجب کاخی  ز رویاهای  عشقم 

پای برجا ماند........

به‌‌‌ چه هوایی است  در این بادیه

جام می‌‌عشق  چوو سر میکشند

دامن گل‌ ساحل عشاق شد

بوسه‌ عاشق به خبر میکشند

سوته دلانیم در راه ما

صبر خدا را به نظر   میکشند

خوش بود آن روز  که یاران دل‌

بوسه‌ زنان پر به سحر میکشند

با همدلان که  قصه فردا نگفته‌ام  

امروز عاشقیم ،بفردا چه حاجت است

وه چه چوپانی که از گله او

زوزه گرگ  رساتر  

ز صدای بره است 

من که می‌مانم و دیری است ..

 که چوپان نشوم

ای راه عشق مستی ما را تو چاره کن

تو زندگی‌ بده و هستی‌ ما را تو چاره کن

از بیم ابر و با د پناهی بجز تو نیست

چتری بساز بر سر ما و تو چاره کن

ای راه عشق زنده بنام تو مانده ایم

این گرد با د تند  بلا را تو چاره کن

محرم نگشته است دل‌ بیگانه یی به ما

دل‌ را به بخش این تن‌ ما را تو چاره کن

دستان پر مصیبت ما شاهد غمند 

این آبروی دل‌ ما را تو چاره کن

ای راه عشق منزل ما راه عشق توست

بر بی‌ دلان همچو دل‌ ما تو چاره کن

امروز نمی‌خورم می‌‌،فردا را

فردا چوو رسد گلی‌ شود دنیا را

فردای من از فراز عمرم  بگریخت

 در سایه ی دل‌ عشق کنم عقبا را

دل‌ را که گناهی  نبود در غم عشق

با ما تو نگو تمام اسرار از عشق

بنوشتن هر گناه پای معشوق

بر گردن خود گرفته دریا  در عشق

تو آمده یی که راه هموار شود

در این ر‌ه عشق دلی‌ گرفتار شود

گر‌ این دم روزگار راهم به خم است

گل‌ آید و بلبلی گرفتار شود

شکایت از گله‌های دلم نمی‌گویم
قسم به آسمان و زمین ،درد من همین بوده است
خطابه‌های غمم را نمی‌‌سرایم من
بساز با من و ورنه، سزایم این بوده است
به خاک روی تو،خورشید زندگانی‌ من
به خود نمی‌‌روم اما،نشانم این بوده است
تو در دلم  شب مهتاب و راز خورشیدی
فراز در دل‌ عاشق شفا ی دین بوده است .

این با د غریبه  می‌خراشد جانم

بر خیز و بیا تا که شوی چون جانم

از بوی بهار و گل‌ نگردم سر مست

با بوی تنت همیشه من آرامم

هر دم که کنارتو نباشم در عمر

آن  دم  نبود ز عمر و من ناکامم

در این دیار خسته،،دلم به گل‌ نشسته

نگاه من پر  کشید،،نگو به دل‌ نشسته

افتاده برگ زردی،،از شاخه یی که جان داشت

هرگوشه یی ز رویام،،در سوگ دل‌ نشسته

سرما و با د پاییز،،سبزینه‌ها رو بردند

رنگین کمان  جنگل،،در آب و گل‌ نشسته

آن برگ زرد پائیز،، من هستم و روانم

آغوش تو بهشتم،،در قلب هل‌ نشسته

به تو می‌‌اندیشم

به تو چون رگهایم که در آن خون حیاتم جاری است

به تو پیوستم من

به تو چون روح در آنسوی زمانم هستی‌

با تو آرام شدم

همچو قویی که به پرواز وفا در بند است

با تو شاداب شدم

چونکه دیوانه تر از روح به کویت رفتم

به تو عادت کردم

همچو آواز قناری که به سویت رفتم

تا مرز نشکند و تو نباشی‌ کنار من

از کوره راه خسته به دریا نمی‌رسم

مرزی میان میکده ما نمانده است

می‌ نوشم از شراب ،ورنه به دنیا نمی‌رسم

این زورق شکسته و جامانده در سراب

فریاد کن که عاشقم ورنه به صحرا  نمی‌رسم

دریای زندگی‌ من دوچشم  سیاه  توست

چون عمق آسمان نگاهت به فردا نمی‌رسم

دستان عشق تو ،ٔپل امید گشته اند

تا در نهایت روزم ،بدان که به شبها نمی‌رسم

بر خیز  چون طلوع مهر و جانم نجات داه

ور نه‌ به آن بهشت تممنا نمی‌رسم

اکنون که دور فتادم به گوشه یی

تا لرزه‌های عشق نباشد که شیدا نمی‌رسم

این عطر عشق در دل‌ گل‌‌ها امانت است

جان مرا بگیر ورنه  که پیدا نمی‌رسم

گیرم که خوار و دربدر عشق گشته ام 

وردم تو گشته یی ،پس چرا به آوا نمی‌رسم

چشم خیال در سر من صد هزار شد

پر پر نگشته ،خشک  به گرما نمی‌رسم

دستان خویش را بال و پرم کن عزیز دل‌

بی‌ بال و پر بدانکه به آنجا نمی‌رسم

(حاکمی)

عجب دنیای زیبائی که خواب گل‌ مرا همراست

گلی‌ هستی‌  میان دوستان ،این گل‌ ترا همراست

از رنجش زمانه ببین رنگ  زرد من ،

پایزقلب من ، ببین که  همین‌جا نهفته است

برگی نمانده به سر شاخه‌های دل‌

با شاخه  ها ی سرد و،  پائیز درد من

آرام میشوم اگر اینجا  تو سر کنی‌

پرواز کن تو  به دل‌  دردمند من

پائیز و بعد زمستان و بعد بهار

رویای من  تو و... شبهای سرد من

چه میخندد لبان بی‌ ز بان من

چه مینالد زبان بی‌ لبان من

چه میگرید ز اشک غم نهان من

عجب دارم ز اشک شوق دلدارم

هوا پیچیده ،در مستانه  گلها

و نم نم نای می‌‌آید بکوی باز بال بلها

ز خشکی گلویم می‌سرایم راز سنبلها

عجب دارم چوو یخ در آفتاب ذوق دلدارم

عصایم از نی‌ فصل خزان پر شد

جوانی‌ رفت از دل‌ تا نهان پر شد

من از خود شاکیم این دل‌ زجان پر شد

عجب دارم ز مستی‌های سبز و طوق دلدارم

از بس  که آسمان به من و ما ستم نمود

خورشید را دو چهره، ز آغاز  کم نمود

آمد و غربت ما را نوشت و رفت

بر با د  داد و قامت عشاق خمّ نمود

نامی‌ ز عشق بر دل‌ معشوق و یار نیست

در این ستاره‌های بلا  جام غم نمود

کرنش نکرده دلم از یار  پاره شد

فریاد از زبانه ی آتش چو سم نمود

ای کاش به قلب تو مرا راهی‌ بود
ای کاش به مثل تو مرا ماهی‌ بود
خندان تو بمان شاهد گلهای بهار
از کوه وفای تو مرا کاهی بود
 

آنجا سفید پوش و یخ زده در انتظار  یار

گلهای آب همسفر  سرو سر بدار

فرشی سفید  چوو دریای عاشقی

افتاده زیر پا که ترانه شود بهار

شقایق‌ها همه خشکیده اند

همه ثابت قدم‌ها رفته اند

دگر یاری که برقولش بماند نیست

همه جا صحبت از پس دادن عشق است

سراغ دوست داشتن هم نباید رفت

که در حد تعارف‌های بی‌ معنی‌ است

من از گلهای پر پر گشته عشقم گذر کردم

و  گلبرگان عشقم را

با چشمان خیسم در خزان دیدم

و یاری را که عاشق بود گم کردم

و حالا

دیارم،دشت‌های بی‌ گل‌ و شعر است

فقط حرف است،بازی در زبان عشق

عجب طوفان و رگباری

عجب یاری

سر گلهای  نو پا را فروکنده است

عجب دارم ز ماه و آفتاب خویش

که تابیدن نمی‌‌دانند 

چوو من بودم و آن نو گل‌ 

میآ‌‌ن  دست‌های من در آتش سوخت

زمانه

لب‌هایم دوخت

چه عشقی‌ در سر من بود  

و چه عشقی‌

در سر آنی‌ که میداند و میخواند

همان جغدی ز صحرای وجود من 

که از درد ندانم‌ها نمیداند

سر هر شاخه یی خشکید  ه جنگل

دمی از زاغ می‌‌نالد

همین امروز ،جنگل‌های عشق من

در آتش سوخت

سکوت مرگ می‌‌آید

ز سوی جنگل عشاق

و جنگل سوخت از تک قطره‌های اشک من

و فریادی نمی‌‌آید

و شاید من  ز تنهایی

نمی‌ دانم که می‌‌آید

golpar man

• 

  مرا راهیست در این چرخ 
  
  امیدی آید از باران 
  
  ببارد بر من عاشق
  
  که شاید او نگاهی‌ را 
  
  بخوااند باز از امواج این روحم
  
  کجا باید بگویم
  
  یا که فریادی کشم 
  
  دنیا که من دیوانه اویم

golpar man

در بیان عشق  کوتاهی نکن

زار زن بر عشق ،خود خواهی نکن

جسم ما خون است  و مشتی استخوان

روح خود را بسته، زندانی نکن

شاهدی شیرین سخن باش آی‌ دلا

عشق را در جام می‌‌،نامی‌ نکن

زلف یار و چشم مست یار کوو

گر به آن نازی ،سخنرانی نکن

شرم دارم از  رخ یاران عشق

قاصدی هستم ،مرا بانی‌ نکن

golpar man

ما منتظر آمدن حضرت عشقیم

تا با حضرت عشق زار بر این عشق بگریم

یاران همه جمعند که ما زار بگریم

بر عشق ز دست رفته چوو بیمار بگریم

هر کس سخنی از دل‌ و پندار بگوید

آیید بسوی من تب‌دار بگریم