مشکلم بی‌دینی است

فکرم آزادگی است

سیم‌های   خاردار  

از باوری  در ذهنم  

مرگ سایرین است

مابقی انساننند

جان شیرین دارند

مرز دینداری ها

محو سایرین است....

من از آتش نمی‌ترسم

وگرنه سینه را جولانگه آتش نمیکردم

من از آتش نمی‌‌ترسم

وگرنه من که می‌دانستم این سوز  دل‌ خود را

من از آتش نمی‌‌ترسم

که می‌دانستم او اتشگه عشق است

و در آن شعله‌های عشق می‌سوزد

من از آتش نمی‌‌ترسم

وگرنه  روح خود را همچو خاکستر نمیکردم

من از آتش نمی‌ترسم

که دوزخ هم بدون تو سرشتم شد

من از آتش نمی‌‌ترسم

ولی‌ سوزانده‌ام را می‌شناسم

 در این ویرانه‌های دل‌ 

عجب کاخی  ز رویاهای  عشقم 

پای برجا ماند........

به‌‌‌ چه هوایی است  در این بادیه

جام می‌‌عشق  چوو سر میکشند

دامن گل‌ ساحل عشاق شد

بوسه‌ عاشق به خبر میکشند

سوته دلانیم در راه ما

صبر خدا را به نظر   میکشند

خوش بود آن روز  که یاران دل‌

بوسه‌ زنان پر به سحر میکشند

با همدلان که  قصه فردا نگفته‌ام  

امروز عاشقیم ،بفردا چه حاجت است

وه چه چوپانی که از گله او

زوزه گرگ  رساتر  

ز صدای بره است 

من که می‌مانم و دیری است ..

 که چوپان نشوم

ای راه عشق مستی ما را تو چاره کن

تو زندگی‌ بده و هستی‌ ما را تو چاره کن

از بیم ابر و با د پناهی بجز تو نیست

چتری بساز بر سر ما و تو چاره کن

ای راه عشق زنده بنام تو مانده ایم

این گرد با د تند  بلا را تو چاره کن

محرم نگشته است دل‌ بیگانه یی به ما

دل‌ را به بخش این تن‌ ما را تو چاره کن

دستان پر مصیبت ما شاهد غمند 

این آبروی دل‌ ما را تو چاره کن

ای راه عشق منزل ما راه عشق توست

بر بی‌ دلان همچو دل‌ ما تو چاره کن

امروز نمی‌خورم می‌‌،فردا را

فردا چوو رسد گلی‌ شود دنیا را

فردای من از فراز عمرم  بگریخت

 در سایه ی دل‌ عشق کنم عقبا را

دل‌ را که گناهی  نبود در غم عشق

با ما تو نگو تمام اسرار از عشق

بنوشتن هر گناه پای معشوق

بر گردن خود گرفته دریا  در عشق

تو آمده یی که راه هموار شود

در این ر‌ه عشق دلی‌ گرفتار شود

گر‌ این دم روزگار راهم به خم است

گل‌ آید و بلبلی گرفتار شود