آنجا  که روح من از زنده‌ها جداست

شاید که پیش پای خدا باشد و رهاست

آنجا که عاشق و معشوق میزنند

جام می‌،ز عشق که دریای کبریا است

سامان ندارد این دل‌ دیوانه  ام چرا

افتاده در شبی و هوا یی که آشناست

راه باریک  و نمور

پیچ تنها یی من

تاریک است

و من تنها

در صدا می‌‌ پیچم

تو کجا یی

که نجاتم بدهی

از سرما

مستانه گریه می‌کنم از دست روزگار

گر می‌‌، نبود  یار من از غم  سراب بود ،

حالا که جام تهی رنگ خون گرفت 

دیروز  جام می‌‌ام پر شراب بود 

جسم‌ها ناپاکند

روح سر گردان است

بین ما و من و تو

عشق پاکی خواهد

خاک آلوده آن بار گناه

در هوا رنگی نیست

گر غباری دارد

آن غبار من و تست

نور مهتاب به سر منزل مقصد  نرسد

گر که  ناپاک شود

آن یهودی که سرازیر شود از کوهی

و بکوبد سر خود را بر سنگ

و مسیحی‌ که یهودی است  به اصل

 و محمد که نصارا  بوده است

همه از سوی خدا یی   آیند 

که سر او سنگی‌ است

سر یارانش  سنگ

سنگ بارد از از سنگ

با د‌ها طوفان شدند و جویبار‌ها رود برکه‌ها دریا شدند و قطره‌ها اقیانوس چقدر دوریم از هم که هنوز ما نشدیم با لامپ سوخته ی عشق باز هم بگو عشق من (حاکمی)

چشم بینا ، دیده آاش جای خداست.هم وجودش هم نمادش انبیا است

نگاه فروش دل‌ می‌خرید در کیسه‌های خالی‌ وعده دل‌ با نگاه من به گروگان گرفته شّد در سوز عاشقی من صفحه یی ز درد خدا را خریده ام (حاکمی)

زمان را وزن کردم به سنگینی‌ انتظار عشقت نبود اگر چه مایه عمرم بود ولی‌ فراموش میکنم و انتظار ترا هرگز........ بگذار گذر عمرم را فدای وزن انتظار تو کنم (حاکمی)

خواب دیدم که خدا رخت عزا پوشیده است

من او تنهاییم

و به کنجی تاریک

سر بر شانه‌ هم

دلمان پر درد است

تا ابد

درد تنهای و بی‌ درمانی

او ز مخلوقً خودش

من ز معشوق خودم

بر شیشه  می‌خورم

داغ دلم تازه میشود

از درد باریدن

و افتادن

در جایی‌ که نیستی‌

آهسته میشوم

لبهایی خشک شده را

با د آهسته می‌‌برد

در جایی‌ که نیستی‌

بر شیشه می‌‌خورم

چون  پرنده  کور

از دور دیدمت

آهسته میروی

هم وزن خیالم

هر جا که نیستی‌