جامی ز می‌‌ ،ز خمره هفت آسمان کشم

چشمان پر ز اشک خدا را نهان کشم

این جام را که سر بسر از باده پر کنم

دیوان،دیو را ز ستم این جهان کشم

خور شید را به نمایم شراب مست

میخانه را به دامن این کهکشان  کشم

بنشین کنار من و بنوش از شراب  ناب

شادی خویش را به رخ این و آن کشم

گرمی‌ این روزگار از من گذشت

سردی آن مانده همچون کوه و دشت

خالی‌ از احساس عشقم گشته ام

زندگانی‌ رفت و عمرم در گذشت

دائماً دل‌ در خرابت می‌‌، است

شاید هم انگور بودم بر درخت

مستانه باش همچو قناری  به بوی یار

بوی بها  در چمن زلف یار هست

من آفتاب لب بام یار خود 

او در بهار عاشق دیوانه من است

گاهی‌ دلم برای خدا تنگ میشود،

تنها نشسته است 

و گاهی‌  مسافر است

مانند آن غریب درون چاه

در بین آسمان و زمین 

 که ندارد کسی‌ دگر

 دائم  سراغ سوالی است

کو  مادرم،، کو پدرم

من را برادر  و یا خواهری که نیست

 یاور ی هم که ندارم 

مخلوق هم 

در موقع نیاز 

نه در شادی و خوشی

دنبال رفع نیاز اند

پس درد  را به که گوید.

گاهی‌  یواشکی ، بی‌ هیچ تعارفی

من لقمه یی از نان و شادی

برایش سوغات میبرم،

من لبخند  خدا را 

بار‌ها دیده ام

پس از شکست

گلبرگ‌های شکوفه ها ی خاطرات

پنهان شدند

در زیر خاکستر یاس و نومیدی

پس از شکست

تو پر پر شدی  برای ،من

چون سنگ تلخ  مذاب  خاطرات 

پس از شکست آمد

طوفان قبر‌های خالی‌ خاطرات

پس از شکست.....

همه‌چیز دنیا شکست

نمیدانم از دنیا چی‌ میخواستم که

باران که میاد با درد میاد،

آفتاب که میاد  با درد  میاد

بهار و تابستون که میاد  با درد میاد

پائیز و زمستان هم با درد و سر ما  میاد

به گٔل هم که نگاه می‌کنم  ناله درد چیدن دارد

آب از در آب شده  

آسمان هم از درد کبود شده

اونیکه میگفت دوستت دارم ،

از درد به من درد خیانت هدیه میکنه

دنیا شده برام درد  

بعضی‌ وقتا هم درد  بی‌ درمون

حالا هم رسوای دردم

میدونم که از درد هم خواهم مرد

این روز‌ها که 

توی کوچه‌های دل‌ خود گم شده ام

ناله‌های  قلب کوچکم رو 

که فریاد ،میزنند

نمی‌شنوم

فکر کنم که تو رو گم کرده باشند

نکنه 

که رفته یی 

ز پیش من 

و خودم نمیدونم

ریشه‌های  زیر خاک

گلها ایکه از ترس زمستان سر نکشیده اید

از خاطرات  دیروز 

یا حال امروز

یا دیر آمدن  فردا

حال مرا هم به پرسید

پس از سردی زمستان

به امیدی به گٔل نشستم

تشنه بودم

ابری آمد

بجای باران  

هدیه ‌اش تگرگ بود

باور نمی‌‌کنی‌

ولی‌ هنوز  داغ زخمش می‌سوزد

 و هنوز دردش جاری است 

من اشک خورشید را

روی زخم‌هایم میبینم

آنجا که نام وطن هست کبریاست، 

ورنه جهان بدون وطن خاک پر بلاست