پس از سردی زمستان

به امیدی به گٔل نشستم

تشنه بودم

ابری آمد

بجای باران  

هدیه ‌اش تگرگ بود

باور نمی‌‌کنی‌

ولی‌ هنوز  داغ زخمش می‌سوزد

 و هنوز دردش جاری است 

من اشک خورشید را

روی زخم‌هایم میبینم