درد دیوانگی من تنهاست

پایداری در عشق

کار دلهای خراباتی نیست

همه عاشق هستند

بر زمین خوردن من

درد و بیماری نیست

راه دل‌ را گویم

شده تبدیل ز دلتنگی‌ او

لانه ی چلچله یی

خاطراتم بی‌ او

خالی‌ از هرنفسی

اول بهار است

  و خورشید

گًل کامل آفتاب گردان است

نورش سبز و انرژی زاست

جوشش گلهای یخ زده بی‌ پرواست

و حالا بهار است

و من میروم  تا بهار شوم

و در سفره دلم سبزه و سنبل بکارم

رنگها را بهتر بشناسم

من  میروم  تا بهار کامل شوم

همراه  من بیا

تا گلهای بیشتر و با دلم

و شنیدن امید

 که تازه چشم  گشوده

تا آنجا

که جایگاه آرزو هاست

یادم نمی‌‌رود که تو با من چه کرده یی

با دام آرزو ، به بهارم چه کرده یی

کردی خزان ،همه ی امید آن بهار

با قلب عاشقم تو بگو، هان ، چه کرده یی

بس کن ، برو، که ندارم دگر دلی‌

با هر چه بود  ، در نظر و  جان،  چه کرده یی

هم آسمان گواه من است، هم زمین  و آب

ویرانه گشته دل‌، تو  با دل‌ و جانم  چه کرده یی

جوانه‌ یی بود که در 

انتهای باغ دلم کاشتم

ریشه یی نداشت

با نور و زندگی‌ هماهنگ نبود

اما

آفات عاشقش بودند

او را می‌‌مکیدند

او را می‌‌جویدند 

او هم عاشق آنها شده بود

تا پس مانده  شد

بیچاره باغ دلم

با این جوانه ها

عشقی‌ به سر آمد که سر از خود نه شناسم

دیوانه زنجیریم و خود نه شناسم

از دیر به میخانه روم بهر روخ یار

از بتکده عشقم و بی‌ خود نه شناسم

باران که به بارد به رخش در غم ایام

اشکش به رسد بردل و من خود نه شناسم

گلهای بهار از نفسش سرخ و سفید اند

با بوی تنش در دو جهان خود نه شناسم

گر حسرت عشقش به دلم زار به ماند

این عمر گذشت و ز غمش خود نه شناسم

انفجار ها
یا تیکه تیکه میکنند
یا کور میکنند
یا میسوزانند
و خاکستر
امان از انفجار عشق
که ترا
زنده بگور می‌کند
تا کور شوی و تیکه تیکه و  خاکستر

شقایق گًل عاشق هاست

از او لاله عاشق تر است

و من از  هر دو عاشق تر

و

زیر توده یی از سنگ و خاک

از سنگ انتظاری نیست

خدا کند باران بیاد

که من هنوز با خاک نفس میکشم

هنگام غروب که

خورشید اینگونه زرد و زار میشود

واقعا 

گنجشک‌ها حق دارند جای قناری بخوانند

و کلاغ‌ها نقش طاووس را بازی کنند

ارواح فقط در شب آرامش را بهم میزنند

و او همیشه

گدای یک لحظه آرامشم

می‌ تازند

حتا  حباب ها

و من منتظر گرد و خاک رهگزران

آنها 

 روی خاطراتم را 

 با هیچ پوشانده اند

سوختنم را می‌‌بینم

عجب یادی 

که از یادم نمی‌‌رود

خیابان دلم را  به نام تو نامگذاری کرده اند

و کوچه بن بست آنرا  به نام من

گم شده ام

 این خانه خرابه 

شماره هم ندارد

من

  یادگار روز‌های سرد بهاری ام

آن ارغوان یخ زده بر شاخه امید

آن سنبل شکسته ، به پای  ر‌ه گذری

آن  نرگس  به گًل ننشسته به دست با د

و رها شده از باور امید

بوی خوش اقاقیا ، پیچیده جای دیگری

در روز‌های خوشی  که 

آنجا بهاری است

اینجا بهار نیست

اینجا همه شکسته اند

اینجا زبان اشک بهار است

از تگنای  وجودم

آوای ارغوان  

بگوشم نمی‌‌رسد

از من نترس مرغ مهاجر

پیرا‌هن  دگری بر تن‌ من است

وقتی‌ نششته یی تو

بر دست و بال من

جان میدهی به من 

من چوبکم

من یک مترسکم

آرام باش  

از من نترس

من و سیگارم  تا اخر راه باهم هستیم

یعنی‌ تا آخرش

یعنی‌ تا اونجا که او انگشت منو بسوزنه

منم ًپک آخر و بزنم

میدونم هر دو 

با هم خاموش میشیم