تو آن سرو بلند آوازه ی بی‌ انتهای ما

کجا رفتی‌؟

تو که رفتی‌

کجایند مدعیان هوادارت

در این جمعی که ما هستیم

تو که رفتی‌

به مظلومیت ایران پدر

به مظلومیت شاهان تاریخ و شجاع ما

تو که رفتی‌

که شاید

ما ز خواب غفلت ایران به پا خیزیم

تو که رفتی‌ 

بسی‌ امید‌ها رفتند

پناهی بوده یی در عمر کوتاهت

برای من ،برای  ما،برای ملت ایران

تو که رفتی‌

و ما ماندیم

سرگردان و آواره‌

میان مشتی از دیوان

در این تاریخ یخبندان

میان ملتی ویران

در این غربت

 در این زندان

سنگ جفای او به شکسته است شیشه را

آن شیشه یی که حاصل عشق از  وفای ماست

من از دیار سرخ شقایق نوشته‌ام با تو

تو از هوای سرد زمستان  نوشته یی با من

من از حکایت ایام زار خندیدم

تو از نماز شکایت نوشته یی با من

من از نجابت سرباز سنگری گفتم

تو از حجامت و خونش نوشته یی با من

من از نگاه عاشق دلهای زار می‌گفتم

تو از خزان و توانش نوشته یی با من

مرا ببخش در این فرصت کم عمرم

اگر نبود فرصت خواندن ،نوشته ات  با من