بی‌ پرده

بی‌ پروا

از دروازه های ذهنم

گذر کردی

خوانا نبود

عشقی‌ را که مینوشتی

شاید

در صبحدمی دیگر

بیدار بمانم

و تو همراه با د

و لخندی دیگر.........

گونه‌هایم را می‌گویم

گونه‌های زردم

که هرگز

بوسه‌یی با عشق را نچشید.

تا زردی خود را همچنان همراه داشته باشد

و امانتدار باور نکردنی رنگ زرد باشد

تا دیار آخرین..................

گونه‌هایی‌ که هرگز

با سیلی‌‌های سرخ کننده هم  خود را فریب نداد

و با خون عشق هم از سرخی، رنگی‌ نگرفت

گونه‌هایم را می‌گویم

که تو می‌‌بینی‌

ولی‌ 

رنگ دلم را..... نه

از گونه‌هایم زرد تر و بی‌ رنگترند

همان رنگی‌ که در گونه‌هایم  هستند 

چشمانم زردتر و بی‌رنگ‌تر اند

گونه‌های  آمده بودند که هرگز سرخ نشوند

و سرخ بمانند و سرخ هم بروند

گونه‌هایم  با بوی خوش عشق بیگانه اند

من و عشق وصله ناجوریم

و اما تو

با بوی خوش عشق 

گونه هایت

چشم‌هایت 

و قلبت را آتشین کن