آنجا  که روح من از زنده‌ها جداست

شاید که پیش پای خدا باشد و رهاست

آنجا که عاشق و معشوق میزنند

جام می‌،ز عشق که دریای کبریا است

سامان ندارد این دل‌ دیوانه  ام چرا

افتاده در شبی و هوا یی که آشناست