چه عشقی‌ در سر من بود  

و چه عشقی‌

در سر آنی‌ که میداند و میخواند

همان جغدی ز صحرای وجود من 

که از درد ندانم‌ها نمیداند

سر هر شاخه یی خشکید  ه جنگل

دمی از زاغ می‌‌نالد

همین امروز ،جنگل‌های عشق من

در آتش سوخت

سکوت مرگ می‌‌آید

ز سوی جنگل عشاق

و جنگل سوخت از تک قطره‌های اشک من

و فریادی نمی‌‌آید

و شاید من  ز تنهایی

نمی‌ دانم که می‌‌آید