تو آن سرو بلند آوازه ی بی انتهای ما
کجا رفتی؟
تو که رفتی
کجایند مدعیان هوادارت
در این جمعی که ما هستیم
تو که رفتی
به مظلومیت ایران پدر
به مظلومیت شاهان تاریخ و شجاع ما
تو که رفتی
که شاید
ما ز خواب غفلت ایران به پا خیزیم
تو که رفتی
بسی امیدها رفتند
پناهی بوده یی در عمر کوتاهت
برای من ،برای ما،برای ملت ایران
تو که رفتی
و ما ماندیم
سرگردان و آواره
میان مشتی از دیوان
در این تاریخ یخبندان
میان ملتی ویران
در این غربت
در این زندان
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen