از بس  که آسمان به من و ما ستم نمود

خورشید را دو چهره، ز آغاز  کم نمود

آمد و غربت ما را نوشت و رفت

بر با د  داد و قامت عشاق خمّ نمود

نامی‌ ز عشق بر دل‌ معشوق و یار نیست

در این ستاره‌های بلا  جام غم نمود

کرنش نکرده دلم از یار  پاره شد

فریاد از زبانه ی آتش چو سم نمود