در شاهراه زندگیم نمی‌توانم حرکت کنم

چون فرشگان مهربان در آن جشن میگیرند

و جایی‌ برای حرکت من نیست

آنها ، از روی مهربانی

گاهی‌ جایشان را  به لاشخور‌ها می‌دهند،

تا  خوراکشان  را در آرامش  میل کنند

و جایی‌ برای حرکت من نیست

و سیلاب  ،که حاصل اشک مهربانی است

جای  خونابه‌های لاشه‌ها را برای جشن‌های دیگر فرشتگان می‌‌شوید

و جایی‌ برای حرکت من نیست

و مجبور شدم که از پیاده رو زندگی‌ عبور کنم

این راه هم از آینه و شیشه پوشیده شده است

که نه حرکت در آن آسان است 

و نه عبور از آن

وا مانده ام 

چون تنها عکس خودم و رویای لاشخور ها 

در آن پیدا هستند

و جایی برای حرکت من نیست

من یک سر بازم

مزدا