منو ببر به شهری
که آدم هاش خسته اند
برای دیدن خدا
چشماشون روبسته اند
منو ببر به شهری
که آفتابش آبیه
برای بوسیدن خاک
لحظه هاش بی تابی یه
من ببر به شهری
که خونههای اونجا
نه در دارند نه دیوار
آدمهاشون خاکی یه
منو ببر به شهری
باشه پر از قناری
فصلی تو کار نباشه
روزاش همش بهاری
(حاکمی)
Keine Kommentare:
Kommentar veröffentlichen